Αγαπημένε μου Γιώργε!
Σου γράφω να σου πω πόσο κάλα σε καταλαβαίνω.
Θυμάμαι τις μέρες όταν εγώ έψαχνα για δουλειά αλλά τίποτα δεν έβγαινε από αυτό.
Επίσης δεν μου έφταναν οι γνώσεις μου λόγο τα Πανεπιστήμια όχι πάντα δίνουν τις κατάλληλες πληροφορίες για την μελλοντική επαγγελματική ζωή ενός υπαλλήλου.
Κατά την εμπειρία μου ξέρω ότι δεν θα σε προσβάλουν σε καμία θέση πριν να έχεις διπλώματα από ντουζίνα φροντιστήρια τουλάχιστον.
Ενοείται ότι πρέπει να έχεις εμπειρία και κανείς δε θα σου εξηγεί τι δουλειά σου.
Γι'αυτό, φίλε μου, παρακολούθησα δεκάδα φροντιστήρια γραμματέων πριν να γίνω γραμματέας.
Επίσης παρατήρησα ότι μερικές εργοδότες προτιμούν να έχουν υπαλλήλους στη επιχείρησή τους οι οποίοι ξέρουν Αγγλικά.
Μόλις μπήκα στο γραφείο για τη συνέντευξη ο διευθυντής μου με ρώτησε δύο-τρεις ερωτήσεις στα Αγγλικά.
Δόξα τω Θεώ τα Αγγλικά τα ξέρω πολύ καλά γιατί πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στην Αγγλία.
Όμως για περισσότερους ανθρώπους αυτό το πράγμα παίζει κακό ρόλο στην συνέντευξη και τους δυσκολέυει να πιάσουν τη θέση που ζητάνε.
Επίσης είναι πολύ σημαντικό να είσαι πάντα σίγουρος με αυτό που κάνεις και να έχεις αυτοπεποίθηση γιατί οι άλλοι το παρατηρούν αν δεν έχεις την καλή γνώμη για τον εαυτό σου.
Επίσης τα ρούχα σου παίζουν ακόμα ένα μεγάλο ρόλο.
Μην ξεχνάς ότι τι δουλειά να μην είναι σε μια συνέντευση πρέπει να πάει κανείς επίσημα ντυμένος για να μείνει καλή εντύπωση.
Το λέω τώρα διότι ξέρω πόσο σου αρέσει να φοράς ένα τζην με πουκάμισο!
Και το πιο σημαντικό... Το χαμόγελο!
Όχι γέλιο - μόνο μικρό χαμόγελο με το οποίο θα διευκολευθούν τα πράγματα.
Και τέλος θέλω να συμβουλεύσω να μην κάθεσαι σπίτι αν και δεν έχεις επιτυχία.
Μη σταματάς ποτέ.
Εμείς λέμε στην Ουκρανία - αυτός που ψάχνει θα βρει.
Δε θέλω να σε πιάσει η απελπισία.
Εσύ μόλις βγήκες στον δρόμο της μεγάλης ζωής.
Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά.
Να μου γράψεις τα νέα σου και να μου πεις αν έκανες προσπάθειες σε αυτό που σου έγραψα σ'αυτό το γράμμα.
Ο φίλος σου,
Ανδρέας
May 2016
Undi sekarang! 