수정본

สองปีก่อน ผมปั่นจักรยานไปเที่ยวในภาคกลางของทวีปยุโรป แม้คราวนั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมไปเที่ยวคนเดียวก็ตาม แต่ผมรู้สึกกังวลใจนิดหน่อย เพราะเกรงว่าระหว่างทางอาจมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้น เนื่องจากผมชอบอยู่ในธรรมชาติอย่างสินเชิง ผมดัดสินใจแรมคืนในเต็นท์ของผม ต่อนเย็นวันแรกผมเนี่อยมาก ดวงอาทิตย์เกือบตกดินแต่ผมหายังไม่เจอสถานที่เหมาะสมสร้างเต็นท์ ขณะนั้นฝนเริ่มตกชุก ผมไม่มีทางเลือก ผมก็ตั้งเต็นท์ใกล้เคียงกับนาธัญพืช คืนนั้นผมรู้สึกทั้งเหงาทั้งหนาว วันต่อมาผมตืนแต่ช้าว เมื่อผมกำลังเตรียมข้าวของผมค้นพบว่าหลอหนึ่งของจักรยานผมมีอะไรที่ไม่ธรรมดา ไม่ว่าผมใช้แรงเท่าไร หลอนั้นไม่เคลื่อนแม่แต่น้อย ต่อนที่ผมกำลังคิดว่าจะร้องให้ มีน้ำเสียงใครคนหนึ่งเรียกผม ผมหันตัวไปทางของเสียงนั้น ห่างจากผมประมาณ ๒๐ เมตรมีผู้ชายดนหนึ่ง เขาถามว่าผมต้องการการช่วยเหลือหรือไม่ เขาบอกให้ผมทราบว่าเขาซ้อมจักรยานของผมได้ ตอนแรกผมไม่อยากเชื่อเลยว่าผมโชคดีขนาดนั้น แต่ทุกอย่างเป็นความจริง สุดท้ายเขาซ้อมจักรยานให้ผมและเราสองคนได้กลายเป็นเพื่อน สิ่งที่ประสบการณ์นั้นสอนให้ผมคือ ในชีวิตเราต้องเพชิญปัญหาหลากหลาย ทั้งๆที่ บางครั้งเรารู้สึกว่าไม่สามารถแก้ปัญหาได้ แต่ความจริงแล้วกับการช่วยเหลีอจากเพื่อนเราทำเกือบทุกอย่างได้